Od pomocnika do członka zarządu
O dwóch dekadach pracy w Piekarni Cukierni Putka, trudach rzemiosła piekarskiego i inwestycjach w przyszłość opowiada Marcin Puchalski.
Moje doświadczenia pomogły i wciąż pomagają mi w poszukiwaniu nowych pomysłów i tworzeniu rozwiązań przydatnych na produkcji. Zależy mi na takich usprawnieniach, które mogą uczynić pracę choć trochę lżejszą. Mam wielki szacunek do pracowników za ich codzienny wysiłek, bo dobrze pamiętam kolejne etapy swojej pracy w piekarni – chociażby naukę wyrabiania ciasta. W czasie jednej nocnej zmiany trzeba było przenieść z piwnicy do windy towarowej 4 tony mąki. Poza ciężarem dodatkowym utrudnieniem była wysokość windy wynosząca 140 cm, co przy moim wzroście 191 cm było nie lada wyzwaniem. Potem te 4 tony musiałem rozładować z windy, a następnie przesypać do dzieży na zakwas. To był naprawdę dobry czas, żeby poczuć trud pracy piekarza.
Pączki i blachy już nie parzą
Po obronie pracy magisterskiej i półrocznym doświadczeniu w pracy zmianowej zacząłem pracować w biurze i zająłem się wdrożeniem systemów jakości ISO 9001 i HACCP. Dzisiaj są one standardem, wtedy byliśmy pionierami. Byłem młody, tuż po studiach, a jednak szefostwo mi zaufało. Wdrażając systemy jakości, musiałem zapoznać się z dotąd nieznanymi mi obszarami funkcjonowania piekarni, takimi jak ekspedycja czy logistyka. Prezes Zbigniew miał zaufanie i śmiałość podejmowania trafnych decyzji, choć często wydawały się ryzykowne.
To m.in. jego odwaga zaowocowała rozwojem firmy. W 2003 roku wybudowaliśmy nową pracownię produkcji chleba i zainstalowaliśmy silosy na mąkę – już nie trzeba nosić tych ciężkich worków! Później udało się uruchomić kupionego z austriackiej piekarni używanego robota do odkładania blach. Pączki już nie parzą, bo zanim trafią do opakowań, stygną na transporterze, a chleby formowe z forem wyrzuca specjalny transporter obrotowy. To tylko niektóre z inwestycji.
Nowoczesna piekarnia, tradycyjne fundamenty
Firma rozwijała się bardzo szybko i wymagała powiększenia przestrzeni produkcyjnej. Doszło do tego, że musieliśmy rozbudować się dwa razy w ciągu jednego roku. Wszystkie inwestycje nadzorowałem osobiście, dlatego na jednym z firmowych pikników dostałem od pracowników w ramach żartu koszulkę z napisem „Bob Budowniczy”. To był czas, kiedy częściej niż obracające się dzieże oglądałem pracujące betoniarki. W końcu przy zaangażowaniu olbrzymich środków i pracy wielu ludzi pod przewodnictwem Grzegorza, syna prezesa Zbyszka, udało się wybudować piekarnię w Jawczycach. Nowoczesna siedziba firmy nie oznacza odejścia od tradycji. Maszyny mają jedynie usprawnić produkcję. Dbałość o tradycyjne technologie wypieku pozostała niezmienna, podobnie jak gotowość do wysłuchania i wspierania pracowników. Myślę, że to jeden z fundamentów i klucz do sukcesów firmy.
